Lilia drzewiasta turbanowa Henryi (1szt.)

Wygląd i cechy charakterystyczne lilii Henryi

Lilia Henryi to elegancka odmiana lilii drzewiastej turbanowej, osiągająca wysokość od 150 do 200 centymetrów. Jej kwiaty mają intensywnie pomarańczowy kolor z subtelnymi żółtymi refleksami i układają się w charakterystyczne, wywinięte do tyłu płatki, przypominające kształtem turban. Ten wyjątkowy kształt kwiatów nadaje roślinie egzotycznego charakteru i sprawia, że prezentuje się niezwykle efektownie na rabatach. Kwiaty osadzone są w kilku piętrach na wysokiej łodydze, co dodatkowo wzmacnia jej dekoracyjny wygląd.

Oferujemy opakowanie zawierające jedną cebulę lilii Henryi. Na każdym opakowaniu znajduje się etykieta z podstawowymi informacjami dotyczącymi uprawy oraz etykieta z paszportem roślin.

Ogólne informacje dotyczące uprawy lilii Henryi

Sposób sadzenia cebul

Cebule lilii Henryi należy sadzić jesienią, we wrześniu i październiku, lub wczesną wiosną, w marcu i kwietniu. Rekomendowana głębokość sadzenia to około 10 centymetrów, a odstęp między cebulami powinien wynosić około 15 centymetrów. Przy sadzeniu warto kierować się zasadą, że głębokość dołka powinna wynosić od dwóch i pół do trzech razy wysokość cebuli.

Nawożenie i wybór gleby

Lilia najlepiej rośnie w glebie przepuszczalnej, żyznej i dobrze zdrenowanej. Przed sadzeniem warto wzbogacić podłoże kompostem lub nawozem organicznym. Roślina preferuje umiarkowaną wilgotność, dlatego należy unikać zarówno przesuszania, jak i nadmiaru wody. W okresie wegetacji dobrze reaguje na nawożenie wieloskładnikowe przeznaczone do roślin kwitnących.

Stanowisko w ogrodzie

Lilia Henryi wymaga stanowiska słonecznego i nie toleruje zacienienia. Najlepiej prezentuje się posadzona w tle rabat bylinowych, przy ogrodzeniach lub ścianach, które zapewniają jej osłonę od wiatru. Ze względu na swój wzrost i strukturę doskonale sprawdza się jako roślina soliterowa lub w grupowych nasadzeniach.

Przechowywanie cebul

Lilia Henryi nie zimuje w gruncie, dlatego po zakończeniu sezonu wegetacyjnego cebule należy wykopać. Robi się to jesienią, po zaschnięciu liści. Oczyszczone i osuszone cebule przechowuje się w chłodnym, przewiewnym i suchym miejscu, najlepiej w skrzynkach z torfem lub trocinami. Przed kolejnym sadzeniem warto je ponownie obejrzeć i usunąć ewentualne uszkodzone fragmenty.

Jesteśmy podmiotem profesjonalnym!

Oświadczam, że zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniającym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającym dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/W do każdej jednostki handlowej dołączony jest paszport roślin.